† ks. Marian Zieliński COr

ur.: 1924.08.03
zm.: 1999.12.19
kongregacja: Radom
miejsce śmierci: Radom
miejsce pochówku: Radom

„ODSZEDŁ KAPŁAN…”
/słowo o śp. Księdzu Marianie Zielińskim COr/

Wzruszył się Jezus i rozrzewnił, patrząc na zmarłego Łazarza. Nawet zapłakał…

Z takimi uczuciami stajemy dzisiaj przy trumnie śp. Ks. Mariana Zielińskiego, naszego współbrata, cenionego kierownika duchowego, wychowawcy kapłanów, wieloletniego duszpasterza parafii Matki Bożej Królowej Świata w Radomiu.

Kiedy w maju 1595 r. Przyszła śmierć po św. Filipa, przywitał ją słowami: „Żyć trzeba zawsze w Bogu, a umierać dla siebie”. Tak też umierał nasz współbrat śp. Ks. Marian. Choroba nowotworowa, która nasiliła się wiosną tego roku, zmusiła go do leczenia się w radomskich szpitalach, a potem przez wiele miesięcy w swoim kapłańskim pokoju – miejscu modlitwy i cierpienia – przygotowywał się do przejścia w progi Domu Pana. Bóg, w swoich niezmierzonych planach Opatrzności – jak wróbla w garści – chwycił jego ludzki mięsień serca. Odszedł do Pana 19 grudnia 1999 r. w późnych godzinach wieczornych, „bo dusze sprawiedliwych są w ręku Boga”.

Zmarły ks. Marian Zieliński przyszedł na świat 3 sierpnia 1924 r. w Głogówku koło Gostynia Poznańskiego. Jego rodzice: Maria i Marcin Zielińscy, przez całe życie związani byli z sanktuarium Matki Bożej na Świętej Górze prowadzonym przez Księży Filipinów. Ojciec przez 50 lat był zakrystianinem w bazylice świętogórskiej, matka zaś zajmowała się wychowaniem swych jedenaściorga dzieci.

Zmarły ks. Marian szkołę podstawową ukończył w Gostyniu. W wieku 16 lat został w 1940 r. wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec. Upokarzany przez okupanta zmuszany był do ciężkiej i wyczerpującej pracy, w wyniku czego nabawił się przewlekłej choroby płuc. Przez 5 lat pobytu na ziemi niemieckiej kontynuował naukę na tajnych kompletach. W 1945 r. powrócił do Polski i ukończył gimnazjum w Gostyniu.

Doświadczenie ciężkich lat wojny i okupacji wyzwoliło w młodym sercu Mariana Zielińskiego pragnienie ofiarnej służby bliźnim. Tak zrodziło się powołanie kapłańskie. Po zdaniu matury wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie pod duchowym sztandarem św. Filipa Neri. Myślał, bowiem o kapłaństwie we wspólnocie filipińskiej, bliskiej mu przez sąsiedztwo kościoła i klasztoru na Świętej Górze. Także wybór drogi kapłańskiej przez kolegów ze szkoły i konwiktu w klasztorze Księży Filipinów, decyzja rodzonego brata śp. Ks. Edwarda przyjęcia stanu duchownego w Kongregacji św. Filipa, a szczególnie modlitwa matki przed cudownym obrazem Świętogórskiej Róży Duchownej sprawiły, że śp. Ks. Marian usłyszał głos Bożego powołania.

Wstępując do wspólnoty filipińskiej 10 września 1947 r. odbył studia, a następnie przyjął święcenia kapłańskie w Tarnowie 16 grudnia 1951 r. Przez szereg lat angażował się duszpastersko w kościele Księży Filipinów w Tarnowie. Pełnił odpowiedzialną funkcję ojca duchownego alumnów z poszczególnych domów Federacji studiujących w Tarnowie. Ponadto w wielu świątyniach posługiwał w konfesjonale.

We wrześniu 1964 r. podjął pracę duszpasterską w Radomiu. Po erygowaniu autonomicznej Kongregacji filipińskiej został 4 października 1972 r. wybrany na jej pierwszego prepozyta i rektora życia parafialnego. Sprawował tę funkcję w poczuciu odpowiedzialności i pilności w obowiązkach.

Kochał Maryję. Często lubił podróżować do pobliskiej Studzianny czy rodzinnej bazyliki świętogórskiej, aby wpatrywać się w oblicze Matki. Kochał ludzi i był przez naszych parafian wyjątkowo szanowany. Był wiernym sługą konfesjonału. Spowiadał w kościele, a także formował sumienia alumnów radomskiego Seminarium Duchownego, sióstr zakonnych, zwłaszcza bezhabitowych. Był miłośnikiem przyrody i lubił pracę w ogrodzie, przy pszczołach. Często pokonywał długie trasy rowerowe do lasu. Na szczególną uwagę zasługuje jego bezinteresowna posługa na rzecz chorych i potrzebujących.

Śp. Ks. Marian Zieliński odszedł po nagrodę wieczną u progu Roku Wielkiego Jubileuszu 2000 chrześcijaństwa, w 75 roku życia, po 48 latach kapłaństwa. Dzisiaj stajemy w tej liturgicznej wspólnocie Kościoła, aby powtórzyć: „Życie Twoich wiernych, o Panie, zmienia się, ale nie kończy”. Właśnie wtedy, kiedy gaśnie oddech i bicie serca drogiej i ukochanej nam osoby, cień drugiego brzegu staje się niemal dotykalny…

Rozpoczynamy liturgię Mszy świętej w przekonaniu, że dobre czyny idą za śp. ks. Marianem Zielińskim. Prosimy jednak Boga, aby oczyścił go od wszelkiej winy i wprowadził do społeczności świętych.

ks. Piotr Karasek COr
słowo wstępne, wygłoszone podczas Mszy świętej pogrzebowej

Oratoriana 40, s. 139